บทที่ 2 สวรรค์กำหนด 1

กรุงโรม ประเทศอิตาลี

‘เซตเต เชลี’ ผับหรูความหมาย ‘สวรรค์ชั้นเจ็ด’ แหล่งรวมความเลิศหรูที่เปิดรับเฉพาะสมาชิกระดับเอ็กซ์คลูซีฟ ทั้งนักธุรกิจ นักการเมือง เหล่าเซเลบ และผู้ทรงอิทธิพลอย่างมาเฟีย

ค่ำคืนนี้เชตเต เชลีคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากโดเมนิโก ทายาทตระกูลเดลูกา ปิดโซนวีไอพีทางปีกซ้าย จัดงานวันคล้ายวันเกิด เชิญเพื่อนร่วมยี่สิบห้าคนมาจัดงานสังสรรค์ และยังมีสาวสวยมาสร้างความสำราญให้พวกเขาด้วย

อีกด้านหนึ่งกำลังสนุกสนานกับงานเลี้ยง แต่อีกห้องบรรยากาศตรงกันข้าม เสมือนกับว่าอีกคนคือ เพชฌฆาต อีกคนคือผู้ถูกลงทัณฑ์ 

ปัง!...กำปั้นคนอยู่ในความโกรธ กระแทกลงบนโต๊ะกระจก อย่างไม่กลัวว่ามันจะแตก เพราะตอนนี้ปรอทความรู้สึกเขาเดือดได้ที่ พร้อมสังหารคนทรยศ

ชั่วพริบตาอดัม เจ้าหน้าที่ฝ่ายบัญชีที่คิดยักยอกเงินบริษัท พอได้เงินสมใจ อดัมหนีไปต่างเมืองพร้อมกับเงินสิบล้านยูโร เจ้าของบริษัทมีหรือจะยอม เร่งไล่ล่าตัวอดัม ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ สองลูกน้องคนสนิทของมาร์เซลโล่ พาตัวอดัมมาให้เจ้านายจัดการที่นี่ ถูกซัดด้วยหมัดหนักๆ เน้นๆ จากความโกรธแค้น เข้าไปเต็มใบหน้า ไม่หนำใจ อดัมถูกอีกชุดใหญ่

“มึงคิดผิดที่คิดยักยอกเงินกู” มาร์เซลโล่เสียงดังลั่น

“ผมขอโทษครับคุณมาร์ซ ผมขอโทษ ผมจะคืนเงินคุณมาร์ซทั้งหมดเลยครับ แต่ขอเวลาผมหน่อย ผมใช้เงินไปหลายล้านแล้วครับ นะครับคุณมาร์ซ เมตตาผมเถอะครับ” อดัมแม้เจ็บระบมไปทั้งตัว ทว่าเขากลับร้องขอความเมตตา หากไม่ทำมีหวังคงหมดโอกาส “นะครับคุณมาร์ซ ผมขอโทษครับ ให้เวลาผมหน่อยนะครับ”

“กูให้เวลามึงมามากพอแล้ว มึงเอาเงินกูไป เท่ากับหยามศักดิ์ศรีกู กูไม่มีวันยอมอ่อนข้อให้มึง ไม่ว่าจะทางใดก็ตาม อัก...อักๆๆ” เท้าหนักๆ ประเคนไปตามร่างกายอดัม ลูกน้องคนสนิทของมาร์เซลโล่ ไม่คิดห้าม ปล่อยให้มาร์เซลโล่ระบายอารมณ์ตามใจชอบ สเตฟาโน่กับดาเมียโน คอยเก็บกวาดเท่านั้น “มึงจะได้รู้ไว้ว่า ทรยศกูต้องเจอกับอะไรบ้าง อักๆๆ”

“โอ๊ยๆ โอ๊ย” อดัมยังคงส่งเสียงร้อง และเงียบเสียงในนาทีต่อมา

“เอามันออกไปจากที่นี่ พอมันฟื้นเอาไปส่งตำรวจ ให้จัดการมันตามกฎหมาย” มาร์เซลโล่สั่งลูกน้อง

“ผมว่าสภาพแบบนี้ กว่าจะฟื้นคงอีกวันสองวัน” สเตฟาโน่เดาไม่เคยผิด

“จัดการด้วยล่ะกัน ฉันไปล้างมือก่อน” มาร์เซลโล่ไม่สนใจ เขาเดินออกจากห้องเพื่อไปห้องน้ำ

.....

มาร์เซลโล่ยืนล้างมืออยู่ตรงอ่างล้างมือ อารมณ์เขายังไม่คงที่สักเท่าไหร่ แม้ว่าระบายความคับแค้นใจกับอดัม จนอีกฝ่ายสลบเหมือด เขาตั้งใจกลับไปดื่มเหล้าที่ห้องวีไอพี ให้น้ำสีอำพันดับอารมณ์ให้อยู่ในระดับปกติ มันควรเป็นเช่นนั้น หากใครคนหนึ่งไม่เดินเข้ามาในห้องน้ำ

โดเมนิโก ศัตรูคู่อาฆาตมาร์เซลโล่มองอีกฝ่ายแล้วยิ้ม ส่วนคนถูกมองหน้าตาเข้มขึง บ่งบอกถึงอารมณ์เต็มที่ พอเห็นหน้ายียวนกวนประสาทของโดเมนิโก ชนวนโทสะให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

“ไง มาร์ซ สีหน้าดูไม่ได้เลยนะ โดนเมียด่ามาหรือไง ถึงได้ทำหน้าแบบนี้” โดเมนิโกเอ่ยเยาะเย้ยพลางจัดทรงผมหน้ากระจก สายตาเหยียดหยามมองผ่านเงาสะท้อนอย่างเปิดเผย “แคทจับได้หรือไงว่าซ่อนกิ๊กไว้น่ะ ก็อย่างนี้แหละน้า มีเมียก็ต้องกลัวเมีย รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น มาเฟียร้ายกลัวเมีย ฮ่าๆๆ ฮ่า”

“เจอกันกี่ครั้ง ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะดอม ปากหมายังไงก็ปากหมาอย่างนั้น” มาร์เซลโล่แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุดันฉายแววฆาตกรเต็มเปี่ยม เขาเช็ดมืออย่างใจเย็นก่อนจะหันกลับมาประจันหน้า “ถ้าไม่อยากตายคาส้นเท้าฉัน วันนี้ก็ไสหัวไปไกลๆ ฉันไม่อยากมีเรื่องเพิ่ม”

“คิดว่ากูกลัวมึงรึไง!” โดเมนิโกแค่นยิ้ม ยื่นหน้าเข้ามาท้าทายใกล้ๆ “คนอย่างมึง มันก็แค่...

ยังไม่ทันที่โดเมนิโกจะพูดจบประโยค หมัดขวาอันหนักหน่วงของมาร์เซลโล่ก็พุ่งปะทะเข้าโหนกแก้มของโดเมนิโกอย่างจัง เสียงกระดูกกระทบเนื้อดังสนั่น ส่งร่างของดอมเซถลาไปกระแทกกับเคาน์เตอร์หินอ่อน สีข้างเจ็บร้าว

“ไอ้มาร์ซ...มึง” โดเมนิโกยอมที่ไหน เขาพุ่งเข้าใส่พร้อมเงื้อหมัดสวนกลับ หวังจะสยบศัตรูให้จมเท้า ทว่าเมเซลโล่ ที่เวลานี้เดือดเกินยับยั้ง ยิ่งคนตรงหน้ากวนบาทาหนักมาก ยิ่งไม่ยั้ง ทว่าโดเมนิโกยังคงประเมินมาร์เซลโล่ต่ำไป แทนที่ชกหน้าเป้าหมายอย่างจัง กลับชกลมแทน เนื่องจากมาร์เซลโล่มีชั้นเชิงเหนือกว่า เบี่ยงหลบได้อย่างง่ายดาย

“กูเตือนมึงแล้วนะ ไม่ฟังกูเอง กูยิ่งอยากระบายอารมณ์อยู่ อักๆ อัก...กวนตีนใครไม่กวน มากวนตีนกู”

มาร์เซลโล่คว้าคอเสื้อและโน้มตัวโดเมนิโก ประเคนเข่าเข้าที่หน้าท้องอย่างจังจนอีกฝ่ายจุกจนหน้าเขียว เลือดกำเดา ทะลักออกมาตามริมฝีปาก ข้อศอกกระแทกไปกลางหลังอีกสองสามครั้ง เขาดันตัวคนปากไม่ดีออกห่าง ต่อยหน้าซ้ำๆ สามครั้ง

โดเมนิโกสู้มาร์เซลโล่ไม่ได้สักนิด ยังริหาเรื่องมาเฟียเลือดร้อน ตอนนี้จึงลงไปกองบนพื้น แต่มีหรือมาร์เซลโล่จะหยุด กระชากร่างคนเพลี้ยงล้ำ กดหัวอีกฝ่ายเข้ากับผนังห้องน้ำอย่างแรงโดยไม่ปรานี “สำเหนียกไว้ด้วยว่ามึงกับกูมันคนละชั้น”

พูดจบกระแทกหัวโดเมนิโกกับผนังห้อง ครั้งนี้เลือดไหลออกจากหัวลงมาตามขมับและข้างใบหน้า เหวี่ยงร่างคนปากหมาไปนอนจุกเจ็บบนพื้น ร่างกายสะบักสะบอมและไร้ทางสู้ อย่างหมดรูป

“ไอ้มาร์ซ กูเอาคืนมึงแน่...”